Hemen Olmaz

Dükkanın kapsısından içeriye adımını atar atmaz Süheyla'nın serzenişi ile irkildi Asuman.

- "Abla aylardır senin dediklerini yapıyorum, hala doğru dürüst bir müşteri yok."

Asuman şaşırmış halde, bir Süheyla'ya bir de etrafa bakıyordu. Henüz ne olduğunu tam olarak anlayamamıştı. Dükkanın içi tertemiz görünüyor, ortalığa mis gibi kokular yayılıyordu. İçeri girenin içi açılıyordu adeta. Hani “bal dök ye” derler ya, işte öyleydi dükkanın içi. Her şey yerli yerinde ve düzenliydi. Burası, el sanatları ürünleri satan bir hediyelik eşya dükkanıydı.

Soran bakışlarla Süheyla’ya baktı Asuman.

- “Hayrola canımın içi. Yine neye üzüldün?”

İkisi birbirlerini çok severlerdi. İşyerinde komşu olmalarına rağmen adeta abla kardeş gibiydiler. Süheyla'ya "canımın içi" diye hitap etmesinin sebebi buydu.

Süheyla günlerdir içinde biriktirmiş olduğu cümleleri bir çırpıda sıralayıverdi.

"Abla, yaklaşık 3 aydır senin söylediklerini aynen yapıyorum. Dükkanı sabah erkenden açıyorum. Her gün süpürüp siliyorum. Müşteri olmasa bile dükkandan hiç ayrılmıyorum. Tabiri caizse müşteriyi ayakta bekliyorum ama olmuyor. Bir türlü beklediğim kadar müşteri gelmiyor. Böyle giderse, hiç istemesem de dükkanı kapatmak zorunda kalacağım."

Etrafı süzdükten sonra, yandaki tabureye oturdu ve sakince konuşmaya başladı Asuman.

- “Gel bakalım canımın içi. Evet, gerçekten de üç aydır yaptıkların takdire şayan. Ben de seni gözlemliyorum. Ama öyle hemen olmuyor bu işler."

- “Nasıl yani abla. Hemen olmuyor ne demek? Ne zaman olacak?”

- “Bak tatlım. İnsan bir işe başladığında hemen sonuç alamaz. Her şeyi doğru yapsa da istediklerini hemen elde edemez. Bir süre sabırla devam etmek gerekir."

Süheyla'nın meraklı bakışları karşısında sözlerine devam etti Asuman.

- “Senin şu andaki müşteri kıtlığının sebebi de… Daha önce işlerin iyi iken yapmış olduğun gevşek davranışlarındır. Nasıl olsa işlerim iyi diye geç gelmeye başlamıştın. Çoğunlukla müşterileri yeni işe girmiş tezgahtarlara bırakmıştın. Hatta bazı zamanlar dükkan açıkken, arkadaşlarınla öğle yemeğine çıkmıştın. Hatırlarsan seni birkaç kez nazikçe uyarmıştım. Doğru değil mi?"

İşler iyi giderken...

Onaylayıcı bir yüz ifadesi ile başını öne arkaya salladı Süheyla.

- “Şimdi biraz daha oturdu kafamda” diye ekledi. “Ben ancak işlerin kötüye gittiğini gördüğümde senin tavsiyelerine uymaya başladım. İnsanın, işler iyi giderken hiç tavsiye alası gelmiyor. Bu çok üzücü” diye tamamladı sözlerini.

Asuman ayağa kalkarak, her zamanki gibi şefkatli şekilde Süheyla'nın omzuna dokundu.

- “Bak canımın içi. Sadece işyerinde değil, hayatın her yerinde bu böyledir. Biz yaptığımız bir şeyin sonucunu hemen alamayız. Olumlu veya olumsuz davranışların sonucunu hemen vermez hayat, biraz geciktirir. Bundan dolayı, yaptığın güzel şeyleri yapmaya devam et. Mutlaka sonucunu alacaksın.”

Süheyla'nın çok rahatladığı yüzünden belli oluyordu. Biraz önceki kaygılı ifade gitmiş, yerine ümit dolu bir tebessüm gelmişti. Asuman ablasına sıkı sıkı sarıldı.

- “Çok teşekkür ederim ablacığım. Tavsiyelerin bana çok iyi geldi. Şimdi daha iyi anladım neden bana sürekli 'sabret' dediğini. İyi ki varsın.”