İşin Küçüğü Olmaz

Celal genç bir inşaat mühendisi olarak devlette çalışıyordu. Memurluk yaptığı yerde, alt yapı yatırımları biriminde görevliydi. Taşeron firmaların kepçe operatörü ve kamyon şoförlerini yönlendirmekteydi. Bu sebeple kepçeler ve kamyonlara ilişkin konuşmalara çok şahit oluyordu. Bulunduğu ortamda onu rahatsız eden bir şeyler vardı. Bazen, “bu memurluk pek bana göre değil” diye içinden geçiriyordu. Bir süre istemese de işine devam etti.

Bir müddet sonra işinden ayrılmak istediğini amirlerine iletti Celal. Bir kepçe ve kamyon alarak hafriyat işine girmek istediğini söyledi. Celal işinde çok başarılı ve sevilen bir memurdu. Onun ayrılmasını istemeseler de kararına saygı gösterdiler. Ona yapacağı işlerde kurum olarak destek vereceklerini de söylediler. 

Hemen kepçe ve kamyon araştırmaya başladı. Bu işi yapan büyük ve sıfır araçları olan müteahhitler vardı. Sıfır kepçe kamyon almaya birikimi yetmiyordu. Sektörde sevdiği bir büyüğünden tavsiye almayı düşündü. Faruk bey inşaat sektörünün büyüklerindendi. 

 “Celal, bu işe küçük başlamalısın. Sıfır araçlarla girmek doğru olmayabilir. Öncelikle ne kaybedeceğini bir görmelisin. İkinci el bir kepçe ve kamyonla bu işe bir giriş yapmalısın. Bir de bir iş geldiğinde küçük iş diye almamazlık etmeyeceksin” diye tavsiye verdi Faruk Bey. 

Faruk Bey’in tavsiyelerini dinleyen Celal, birikimleri ile ikinci el bir kepçe ve kamyon aldı. Tanıdıkları “hayırlı olsun” dileklerini sunuyordu. Bazen de canını sıkan konuşmalar kulağına  geliyordu. ”Bu iş tutmaz, bu araçlar iş görmez.” Olumsuz söylentilere kulak asmadan işine odaklanmıştı Celal. Sabahın ilk ışıklarında araçların yağ su kontrollerini yapıyordu. Onları çalıştırıyor, temizliğini yapıyor ve beklemeye başlıyordu.

İlk başlarda birkaç iş alabilmişti ancak bunlar da öyle para kazandıracak işler değildi. Zaman hızla ilerliyor ama bir türlü işleri istediği gibi olmuyordu. Kepçe operatörünün parası bile çıkmıyordu çoğu zaman. Bu zamanlarda Celal’in duyguları ağır basıyor, üzülüyordu. Böyle durumlarda hep “ne kaybederim” sözü aklına geliyordu. Üzerinde, araçları sıfır almamış olmasının rahatlığı vardı. Sıfır almış olsaydı, nasıl ödeyecekti taksitlerini? “En kötüsü, yarı fiyatına satarım araçları” diyerek kendini teselli ediyordu.

Celal sık sık Faruk beyle görüşüp onu tavsiyelerini alıyordu. Bazen ondan işler geliyor ve çok düzgün bir şekilde teslim ediyordu. Celal’in disiplini ve samimiyeti Faruk Bey’in dikkatinden kaçmıyordu. Faruk Bey ihale dosyalarını hazırlama ve takip işlerini ona veriyordu. 

Faruk Bey onu farklı zamanlarda diğer firmalara da yönlendiriyordu. “İşin küçüğü olmaz. İşler küçük küçük büyür” derdi Faruk Bey. 

Yavaş yavaş inşaat sektöründe hatırı sayılır bir çevre oluşturmaya başladı Celal. Sabah iş makinalarını çalıştırıp seslerini dinlemek hoşuna gidiyordu. Günün kalan kısımlarını diğer inşaat firmalarında geçiriyordu. Küçük küçük işler oluyor, günler gelip geçmeye devam ediyordu.

Bir gün Celal’ı eski çalıştığı iş yerinden aradılar. Yaşadıkları şehrin çok uzağında küçük bir iş vardı. Büyük firmalar bu işi küçük bir iş diye almamışlardı. Celal hemen teklifi kabul etti. Bu iş, bir dağ köyünde içme suyu hattı projesiydi. Faruk bey de bu işe çok sevindi. Celal’e araçlarını bölgeye götürmek için nakliye konusunda destek verdi. 

Birkaç gün sonra bölgeye ulaştılar. Küçük şantiye çadırlarını kurup çalışmalara başladılar. Bu işi çok kısa sürede teslim ettiler. Hemen devamında birkaç tane köprü yapım işi eklendi.

İşler artmaya, işçiler çoğalmaya başladı. Celal bölgede adından söz edilen bir müteahhit olmuştu artık. Sürekli farklı projeler geliyor ve teklifler hazırlıyordu. En çok severek yaptığı işler, köylere su götürmekti. İşleri çok düşük kârlarla yapıyordu. Bu sebeple bir müddet sonra işlere yetişemez oldu. Yeni şantiyeler kuruyor ve gelişiyordu. Şirketine yetenekli yeni yeni mühendisleri alıyordu. On yıl içinde bölgede adından söz edilen bir müteahhit olmuştu. 

Ticaret hayatında aldığı tüm yeni yatırım kararlarında hep genel prensibi şuydu: 

“İşin küçüğü olmaz…”