Karadut

Verandada oturmuş, kapkara ve sulu meyveleriyle karşısında duran karadut ağacına bakıyordu. Dallar, meyvenin ağırlığıyla başını eğmişti. Selçuk, ağacın bu hâlini izlerken farkında olmadan gülümsedi. Bir zamanlar ondan hiçbir şey beklemediği günleri hatırlıyordu.

Yıllar önce “İnsan hiç 50 yaşına gelmeyi dört gözle bekler mi?” diye sormuştu kendi kendine. Sonra “Saçmalama! Bu dünyada kim yaşlanmayı ister ki, başka bir şeydi bu” diyerek cevap vermişti içinden. Selçuk, eski işinden dolayı kendi kendine konuşmaya alışkın biriydi. “Başarısız bir yıl geçirirsem yarınım ne olur? İşimden atılırsam nasıl geçiniriz?” endişesiyle yıllar akıp geçmişti.

Ticaret hayatında, yıllarca performans baskısı olan bir sektörde çalışmıştı. Böyle bir ortamında yirmi beş yılı tamamlamak kolay değildi. Emekli olmaya dört ay kala işten çıkarıldı. Uzun yıllar zaten aklında oynadığı bir senaryo olduğu için çok da üzülmedi; hatta garip bir şekilde seviniyordu. Aldığı tazminatla hayalini kurduğu bahçesini istediği gibi dizayn edebilecekti.

Çocukluğunun geçtiği o güzel bahçeyi güzelleştirme düşüncesi heyecanlandırıyordu. Bahçesinin peyzajı önemliydi; hangi ağacı nereye dikeceğini planlamaya başladı. Fakat düzenlemenin en önemli parçası, yerinden memnun olmadığı karadut ağacının yerinin değişmesiydi. Bahçenin gözdesi karadut ağacı artık yerine sığmıyordu. Hem verandanın karşısındaki manzarada salkım saçak durması çok daha iyi olacaktı.

Bu ağaç sadece Selçuk için değil, başkaları için de önemliydi. Bir kere babasının hatırasını taşıyordu. Üstelik meyvesi çok lezzetli ve bol olurdu. Selçuk, sitedeki komşularıyla paylaşmasına rağmen ağacın meyvesi hiç eksilmezdi. Artanlarla reçel yapılır, kokusu tüm eve buram buram yayılırdı. Bu yüzden karadut ağacı Selçuk için vazgeçilmezdi.

Selçuk, taşıma işlemi için büyük bir titizlik gösterdi. Sökülüp yeni yerine dikilmesi için toprağı özenle hazırladı, gübreledi. Doğru mevsim gelince ağacı dikkatlice yeni yerine aldı. Bu hâliyle çok daha güzel göründüğünü düşündü. Eski yerinde bile bu kadar verimli olan bu ağacın, yeni yerinde çok daha iyi olacağına inanıyordu.

İlk seneyi merakla geçirdi. Tahmin ettiği gibi bahar geldiğinde ağaç filizlenmeye başladı. Selçuk buna çok sevindi; “Acaba tutacak mı?” endişesinden böylece kurtuldu. Artık meyve vermesine dair beklentisi iyice artmıştı. Meyve zamanını sabırsızlıkla bekliyordu. Günler geçtikçe beklentisi de onunla birlikte büyüyordu.

Ancak beklediği gün geldiğinde hayal kırıklığı yaşadı. Neredeyse hiç meyve yoktu. Oysa ağacın bulunduğu toprak, eski imkânlarına göre çok daha iyiydi; daha sulak ve her daim güneş gören bir yerdeydi. Bu hayal kırıklığı uzun süre canını sıktı. Buna rağmen, bir süre sonra kendini toparladı. “Olsun, en azından kurumadı,” diyerek içini rahatlattı. “Nasıl olsa seneye verir, endişelenmem yersiz,” diye düşündü. Sonraki yıl meyve mevsimini yine sabırsızlıkla beklemeye başladı.

İşte çalışırken de hep öyle olurdu; “Bu sene de biter mi?” dediği yıllar bir şekilde geçip giderdi. Karadut mevsimi de fark ettirmeden gelmişti. Ancak sonuç değişmemişti; ağaç ikinci senesinde de meyve vermemişti. Selçuk, “Nasıl olabilir?” diye düşündü.

Bu durumu, kendisinden daha tecrübeli olan bağ komşusu Arif amca’ya danışmaya karar verdi. Arif amca, bağ ve bahçe işlerinde bölgedeki herkesin sözüne güvendiği, yıllarca bu işi yapmış usta biriydi. Selçuk,durumu anlattığında Arif amca dikkatle dinledi. Sonra sakin bir sesle;

- “Ne bekliyordun ki?” dedi. “Ağacın yeri değişti. Meyve verme konusunda ne kadar verimli olursa olsun, artık yeni yerinde. Yani bir çırak.”

Selçuk bu sözle birlikte çalıştığı yıllara gitti. Yıllarca büyük başarılara imza attığı bölgesi değiştiğinde iş potansiyelinin nasıl da düştüğünü hatırladı. Yeni bölgesinde yeniden tutunabilmek için ne kadar çabaladığını düşündü.

Arif amca sözlerine devam etti:

- Ağaç şimdi farklı bir yerde. Burada da aynı olgunluğa ulaşması için zamana ihtiyacı var. Sen bu süreçte bakımını aksatmayacaksın.

Selçuk’un zihninde bulmacanın parçaları yavaş yavaş yerine oturdu. Yıllarca anlamlandıramadığı şeyin sebebini, karadut ağacı sayesinde fark etmişti. İşinde yılların deneyimine sahipti ama yeni bölgesinde aslında bir acemiydi. İnsan bir yerde ne kadar başarılı olursa olsun, farklı bir mekâna, konuya ya da alana geçtiğinde yeniden başlamak zorunda kalıyordu. Bu zorluğu aşmak için, önce çıraklığı kabul etmek gerekiyordu. Ardından, herkesten daha fazla çalışmalı ve daha çok emek vermeyi göze almalıydı.

Selçuk, verandada otururken karadut ağacına bir kez daha baktı. İlk yıl meyve vermediği günleri, ikinci yıl yaşadığı hayal kırıklığını düşündü… Sonra dallardaki doluluğa gözleri takıldı. Ağaç hâlâ aynı ağaçtı; sadece yerini, toprağını ve zamanını bulmuştu. Selçuk içinden sessizce gülümsedi.

Doğada olduğu gibi hayatta da insan önce çıraklığı kabul edip bedelini ödemeden, başarıya ulaşamıyordu.