“Keşke” yerine “İyi ki”

Güneşin gözleri kamaştırdığı bir Haziran günüydü. Asma yapraklarının arasından sızabilen güneş ışıkları, andezit taşı ile döşenmiş zemine vuruyordu.  Asmanın gölgesindeki masaların etrafındaki koltuklara oturmuş insanlar vardı. Bazı davetliler de yavaş yavaş bağ evine doğru geliyorlardı. İnsanların konuşmalarından, çevredeki ağaçlarda öten kuş sesleri zar zor duyuluyordu. Bahçe duvarının iç tarafına dikilmiş çiçeklerin kokuları birbirini bastırıyordu.

Gelen misafirler, tam olarak neden buraya davet edildiklerini bilmiyorlardı. Evin sahibi olan Selim; aile fertlerini, en yakın akrabalarını ve çok samimi arkadaşlarını bir pazar günü evine davet etmişti. Aslında gelenlerin birçoğu, sadece kendilerinin davet edildiklerini sanıyorlardı. Tanıdıklarını görünce bir anlık şaşkınlıktan sonra hâl hatır sormaya başladılar. Patavatsız bir arkadaşı; "Selim, yoksa bizden para mı isteyeceksin" diye soğuk bir espri yapmıştı. Haksız da sayılmazdı çünkü bir süre önce Selim yeni bir işe girişmişti.

Selim ile ağabeyi Turan ortak bir restoran işletiyorlardı. İşleri de çok iyi gidiyordu. Bulundukları çevrede iyi biliniyorlardı.  Lezzetli yemekler yaptıkları için bir gelen bir daha geliyordu. Müşteri kitleleri çok genişti, her kesimden insanlara hitap ediyorlardı. Restoranın görünen yüzünde daha çok Selim bulunuyordu. Arka plan işlerini yürüten, daha çok mutfakta olan ise Turan’dı.

Paranın dibini bulmak…

Bir gün Selim ağabeyine gelerek bir ortaklık teklifi aldığını söyledi. Bir arkadaşı ile birlikte uzak doğudan, bir inşaat malzemesinin ithalatını yapacaklardı. Arkadaşının anlattığına göre malzemenin tutmama ihtimali yoktu. "Bu malzeme piyasada henüz yok. İlk getiren biz olacağımız için paranın dibini bulacağız" diyordu arkadaşı. Selim’in kafasında da, restorandan kazandıklarını başka bir sektörde değerlendirme düşüncesi zaten vardı.

Ağabey Turan, beklendiği gibi bu fikre temkinli yaklaşmıştı. "Bizim hiç bilmediğimiz bir sektör. Yüklü bir yatırım yapmak gerekiyor. Eğer başarısız olursak tüm birikimlerimizi kaybederiz" diyerek karşı çıkmıştı. En sonunda Selim, ağabeyine resti çekmişti; "O zaman restorandaki payımı ver, ben bu işe girmek istiyorum" demişti.

Turan bu duruma çok üzülmüştü. Belki kardeşini ikna eder diye konuyu babasına açmıştı. Ne de olsa babasının uzun yıllar süren başarılı bir ticaret geçmişi vardı. Ancak babası, Turan'ın çok beklemediği bir cevap vermişti; "Eğer aranızda bir küskünlük olursa, ikinize de hakkımı helal etmem. Bunu aranızda halledin." diyerek konuyu kapatmıştı.

Riski azaltmak...

Babasından aldığı cevap karşısında çok şaşıran ağabeyi, Selim’e şu teklifi yapmıştı; "Madem bu işe girmeyi çok istiyorsun, o zaman sınırlı bir bütçeyle girelim. Hem senin istediğin olmuş olur hem de riski düşük tutarız. Eğer zarar edersek de canımızı yakmayacak bir para kaybetmiş oluruz."

Selim pek istemese de bu teklifi kabul etmişti. Arkadaşının işine, cüzi bir miktar sermayeyle ortak olmuştu. Arkadaşı, ilk seferinde yüklü miktarda malzeme siparişi vermişti. Gelen malzemeler depolara inmeye başlamıştı bile.

Bu arada Selim'in arkadaşı toptancılara giderek siparişleri almaya başlayacaktı. Daha önce malzemenin tanıtımını yaptığı herkes, piyasada çok tutulacağını söylemişlerdi. Ne var ki siparişleri almak için gittiğinde, dünyası başına yıkılmıştı. Yeni yapılan bir mevzuat değişikliği sebebiyle, söz konusu malzemenin inşaatlarda kullanımı artık mümkün değildi.  Böyle bir şey nasıl olabilirdi? Bu kadar kısa sürede nasıl böyle bir değişiklik yapılabilirdi?

En sonunda ellerindeki malzemeyi, farklı amaçlarla kullanmak için maliyetinin çok altında satabilmişlerdi. Tabii Selim'in arkadaşı tüm mal varlığını kaybetmişti.

İyi ki…

"Değerli misafirler, bugün buraya neden davet edildiğinizi merak ediyorsunuz. Şu yanımda oturan kişi var ya, ağabeyim… Hepinizin huzurunda onun elini öpmek istiyorum. Öngörüsüyle hem beni hem de ailemizi büyük bir zarardan kurtardı.” diyerek ağabeyinin eline sarıldı Selim.

“Yeni bir işe başlarken, varlığımın tamamıyla yatırım yapılmaması gerektiğini yaşayarak anladım. Başarısız olması durumunda canımı yakmayacak bir miktarla girmenin faydasını ağabeyim sayesinde öğrendim. İyi ki onun sözünü dinlemişim” diyerek konuşmasını tamamladı.

Gözleri dolmuş olan ağabey elini öptürmek istemeyerek hemen ayağa kalktı ve birbirlerine sarıldılar. Bu manzarayı gören anne babaları hıçkırıktan yerinden kalkamıyordu. Olan biteni anlamaya çalışan misafirlere gelişmeleri kısaca açıkladı Selim. Sonrasında, gelen misafirler ve aile fertleri, Selim'in özenle hazırladığı yemekleri afiyetle yediler. Manzara eşliğinde çaylarını ve kahvelerini içtikten sonra evlerine dağıldılar.

Keşke yerine İyi ki…

İnsan hayatında birçok “Keşke”ler vardır. Yaptıkları veya kaçırdığı fırsatlar nedeniyle pişmanlıkları… “Keşke babamın sözünü dinleseydim de bu arabayı almasaydım.” gibi. Bir de “İyi ki”ler vardır. Yaptığından veya yapmaktan sakındığından dolayı memnun oldukları… “İyi ki ağabeyimin sözünü dinleyip bu işe girmişim” gibi.

Hayatımızdaki “İyi ki”lerin sayısının “keşke”lerden fazla olması için neler yapmak gerekir sizce?