Zorlu Başlangıçlar

“Eskiden böyle miydi?” Hepimizin hayatında en sık duyduğu cümlelerden birisidir. Yaş ilerledikçe geçmişe bir özlem duymaya başlıyor insan. En çok da istediği gibi gitmeyen işler çoğaldığı zaman da... Eskideki mutlu olduğu anları daha fazla arar oluyor. Aslına baktığımızda orada hep iyi şeyler yok. Bazen hatırlamak bile istemeyeceğimiz hayal kırıklıklarımız oluyor mazimizde. Burnumuzun direklerini sızlatan üzüntülerimizin hepsi mazimizin tozlu sayfalarında duruyor.

Döneminin en büyük konut müteahhitlerinden olan Orhan düşüncelere dalmıştı. Mazisine baktığında mesleğe ilk başladığı yıllar gözünde canlandı. Daha bıçkın gibi bir delikanlıyken çalıştığı o tozlu şantiyeleri… Kaldırmaya gücü yetmediği için dalga geçildiği kerestelerin hepsi gözünün önündeydi. Hepsini bütün ayrıntılarıyla tek tek hatırlıyordu. Kalfasının sesi bile hala kulaklarındaydı; “Bunlar da genç olacak, daha bir ahşabı bile taşıyamıyorlar.” Bunu söyleyen kalfanın kolları Orhan’ın bacaklarından kalındı. İşe daha yeni başlamış birinin gücünün yetmemesi gayet normaldi. Aslında kendisi haricinde bunun normal olmadığını düşünen yoktu.

Sonra her angarya işe kendisinin gönderildiği anılar canlandı gözlerinde. Şantiyenin en küçüğü olduğundan dolayı sesini çıkarmadan bütün bu angarya getir götür işlerini yapardı. Öğlen arasında ustaları dinlenirken çayı demleyen de hep oydu. Herkes çıkıp gittikten sonra ortalığı toparlama da Orhan’ın asli görevleri arasındaydı. Bu yüzden fırça yemişliği çoktu. Molalarda bile bir meşguliyet halindeyken mesai başladığında yine gücünün yetmeyeceği ağır işler onu bekliyordu. Hele o eldiven olmadan keresteleri taşıma işi yok muydu... Ellerine batan o kıymıkları çıkarmak ayrı bir dertti. Nazik ellerinin artık tanınacak bir tarafı kalmamıştı. Elinde oluşan nasırlar onun için bir nimetti. Artık eli daha az acıyor ve batan kıymıklar daha az rahatsız ediyordu. Nasırlarının kağıda sürtmesinden çıkan rahatsız edici sese bile alışmıştı.

Sonra uğradığı haksızlıklar gözünde canlandı. Diğerlerinden 2 saat fazla çalışmasına rağmen en düşük ücreti aldığı o günler. Kendi suçu olmadığı halde yediği fırçalar gözünün önüne geliyordu. Tüm hataların tek bir suçlusu vardı, Orhan. O iyi tutamadığı için kalıplar yanlış yapılmıştı. Tabi ki suçlu olan kendisiydi. O zamanlar çevresindeki herkesin böyle düşündüğünü sanıyordu. Savunma yapmak mı? Onun ne olduğunu bilmiyordu bile. Zaten savunma yapsa ne olacaktı ki. Sadece yiyeceği fırçanın şiddeti artacaktı. Kimsenin onu dinlemek gibi bir derdi olmadığını düşünüyordu. Aslında onun haksızlığa uğradığı bariz belliydi. Ne var ki bunu sadece kendi fark ediyordu sanki.

Orhan geçmişini biraz daha eşelemeye başladı. Mesleği öğrenmesi için kendisine bile bile yaptırılan hatalar gözünde canlandı. Bir keresinde çiviyi yanlış şekilde çaktığında ayağına batmıştı. Canının acımasını bugün bile tekrar hissetti. Duyduğu acı hala canlı gibiydi. Hele ilk yaptığı kalıbı kaç defa söküp tekrar yapmıştı. O bina için kalıbı yaparken kan ter içinde kalmış, kalıbı tamamlayana kadar şantiyeden ayrılmamıştı. Ertesi sabah da işe başladığından beri ilk defa bir övgü almıştı. Bu sefer de kendisine yeni bir görev verildi. Deneyimi olmadığı bu işi ilk defa yapacaktı. “Tekrar yeni bir sıkıntılı süreç başlıyor” diye geçirmişti içinden. Defalarca bunu yaşamıştı.

Maziye baktığında aslında o kadar da hatırlanacak sahneler yok gibiydi. Orhan işinde çok fazla emek harcamıştı. Buna rağmen neredeyse hiç denecek bir karşılık almıştı. İşin ilginç tarafı, o anılar daha fazla keyif veriyordu. Anılarından bahsederken o sıkıntılı zamanları defalarca anlattığını fark etti. Gerçekten de insan sıkıntı yaşadığı zamanları hatırladığında daha mutlu oluyordu. Cefası gitmiş sefası kalmış gibiydi. Orhan şunun çok iyi farkındaydı;

Bugünkü bütün kazanımlarının kaynağı, o gün yaşadığı sıkıntılardı.

İnsanın hayatta başardığı ne varsa onun başında bir sıkıntılı süreç var. Hayatta başarılı olmuş insanların hayatlarını incelediğimizde; başlangıç hikayelerinin acılar ve sıkıntılarla dolu olması tesadüf olabilir mi? Bu insanların anlatmaktan en çok keyif aldıkları anılarının bu sıkıntıların olduğu zamanlar olması da tesadüf olamaz. Her başarılı insanın ortak noktası; her iş için başında yaşadıkları sıkıntılardır.

O zaman başarının en büyük sırrı; o hedef doğrultusunda yaşanan sıkıntılardır. Sıkıntılardan kaçmayıp bunları göğüsleyenleri tarih başarılı diye yazıyor.