Keşke Balık Tutmayı Öğretseydin

2025 yılının ilkbahar günlerinden biriydi. Ağaçlar yapraklarını açmaya başlamıştı. Dışarıdan gelen cıvıl cıvıl kuş sesleri ile çocuk sesleri birbirine karışmıştı. Yeni yeni açmaya başlayan çiçeklerin kokuları evin içine kadar geliyordu.

Böyle bir pazar günü saat 12 gibi uyandı Mertcan.  Gece geç saatlere kadar bilgisayarda oyun oynamış, ancak sabaha karşı yatabilmişti. Cuma ve cumartesi geceleri rutin arkadaş eğlenceleri vardı. Gece 11 gibi buluşurlar, gece kulübü kapanana kadar eğlenirlerdi. Sabaha karşı saat 5 gibi kulüp kapanır, sonra evlerine dağılırlardı.

Mertcan’ın babasının maddi durumu oldukça iyiydi. Kendisi, alanında uzman bir bilgisayar programcısıydı. Yapay zekanın ilk kurucularından sayıyordu kendisini. Mertcan liseden sonra okumamış, bir meslek sahibi de olmamıştı.  Kendisini geliştirmeye de pek gerek duymuyordu. Nasıl olsa her ihtiyacı babası tarafından karşılanıyordu. Her sabah öğlene doğru uyanır, arabasına biner ve arkadaşlarını turlardı. Birlikte eğleneceği geniş bir arkadaş çevresi vardı. Biri müsait olmasa diğerini arar, mutlaka boşta birini denk getirirdi. Hayatı hep sağda solda gezmekle, eğlenmekle geçiyordu.

Bu pazar diğer pazarlardan biraz farklıydı. Uyandığında, babasının hâlâ uyuduğunu gördü. “Gece geç vakte kadar çalıştı herhalde” diye geçirdi içinden. “Babam uyanıncaya kadar dışarıda bir kahvaltı yapayım” diyerek kendini dışarı attı.  Kahvaltıyı bitirmesi yaklaşık bir buçuk saatini almıştı. Eve döndüğünde, babasını hala uyurken görmüş ve bu duruma şaşırmıştı. Annesi yaşıyor olsaydı, onu şimdiye kadar çoktan uyandırmış olurdu. Mertcan da öyle yaptı, babasına seslendi.

- “Babaa!” Ses yok.

- “Baba, uyan artık. Saat 2’ye geliyor.” Babasından yine ses gelmedi.

Mertcan tedirgin olmaya başladı ve babasının omzundan dürttü. Maalesef babası hiçbir şekilde tepki veremiyordu. Mertcan, korkmuş bir şekilde babasını iki eliyle tutup sarsmaya ve ağlamaya başladı. Babası ise gözleri kapalı öylece duruyordu. Korktuğu başına gelmişti, Hilmi Bey vefat etmişti.

İlk şoku atlattıktan sonra yapılması gerekenleri yaptı. Babasını, akrabalarının ve arkadaşlarının da katıldığı kalabalık bir cenaze töreni ile toprağa verdi. Bir saat içinde herkes dağılmış, Mertcan tek başına kalmıştı.

Babasının tek mirasçısı kendisiydi, bütün mal mülk ona kalmıştı.  Mertcan’ın tek bildiği şey ise para harcamak, gezmek ve eğlenmekti. İşi, yatırımları ve babasının parasını nasıl yöneteceği hakkında hiçbir bilgisi yoktu. Bir yandan da “Bu kadar para harca harca bitmez” düşüncesiyle kendisini rahatlatıyordu.

Altı ay içerisinde nakit paranın yarısının bitmesi onu çok tedirgin etmişti. Borsa o yıla kötü başlamıştı. Babasının yatırım yaptığı hisse senetleri sürekli düşüyordu. “Keşke 30 yaşıma kadar şu işlerden birini ya da birkaçını öğrenseydim” diye hayıflandı. Nereden nasıl yapılır, nereden başlanır diye araştırmaya başladı. Arkadaşlarından biri ona yardım edebileceğini söyledi. Ona, birlikte inşaat işine girmeyi teklif etti.

“İş basit, sen arsayı ve inşaat için gerekli malzemeleri alacaksın. Ben de inşaatın yapım sürecinden sorumlu olacağım” demişti arkadaşı.

Arsa ve inşaat malzemeleri için çok yüklü bir meblağ telaffuz teklif etti. Mertcan bütün mal varlığını iş için arkadaşına verdi. Kendisi de 1+1 küçük bir stüdyo daireye kiraya çıktı.

Parayı verdikten 1 hafta sonra arkadaşını aradı.  “Aradığınız kişiye ulaşılamıyor” cevabı karşısında bir an ne yapacağını bilemedi. Mertcan büyük oynamış, sonuçta büyük kaybetmişti. Bütün aksilikler, olumsuz olaylar böyle üst üste mi gelirdi?

Artık Mertcan, kendi tabiriyle bu namert hayatta yalnız, beceriksiz ve beş parasız kalmıştı. Devamlı borç istediği için artık arkadaşları da telefonlarını açmıyordu. Hayatta kalmak için çalışmaktan başka çaresi olmadığını anlamıştı. Bir yerden başlamalıydı ama bu hiç kolay olmayacaktı. Kendisini çaresiz hissettiği bir günde ağzından dökülen kelimeler çok manidardı;

“Baba! keşke bana balık vermeseydin, balık tutmayı öğretseydin.”