Bu yıl kış yalnızca havayı değil, işleri de sert vurmuştu. Soğuk ve yağışlı günler geride kalırken, piyasa da yavaş yavaş toparlanmaya başlıyordu. Şehrin eskiden en işlek yeri olan meydan çarşısında, eşarp ve fular üzerine çalışan bir mağazaları vardı. İyi bir üniversite kazanamadığı için babasının yanında çalışmak Ahmet’e daha cazip gelmişti. Babası da bu tercihe karşı çıkmamıştı. Babası, herkesin okumak zorunda olmadığını düşünüyordu; bu işleri yapacak birileri de olmalıydı.
Yaşadıkları ilde bu işi yapan çok kişi olmadığı için birkaç yıl öncesine kadar işleri oldukça yoğundu. Yeni açılan alışveriş merkezi ve her çeşit ürünü satan mağazalarla birlikte dengeler de değişmişti. İnsanlar her istediğini bu mağazalarda bulabildiğinden yoğunluk oralara kaymıştı. Artan masraflarla birlikte artık dükkânın kazancı iki aileyi geçindirecek düzeyde değildi.
Havaların ısınmasıyla birlikte dükkânın önü yeniden hareketlenmeye başlamıştı. Tabureleri de uzun bir aradan sonra tekrar dışarı çıkarmışlardı. Baba oğul yan yana oturmuş, havadan sudan konuşuyorlardı. Sonra konu yavaş yavaş dükkânın durumuna geldi. Ahmet’in aklında bayan abiye kıyafetleri işine girmek vardı. Babası, yeni bir şey denemeye ilk defa sıcak bakıyordu. Bu fırsatı kaçırmak istemeyen Ahmet, düşüncelerini net bir şekilde anlatmaya başladı.
Dükkânın bir bölümü yeniden düzenlenecek, yeni ürünler eklenecekti. Vitrin, ışıklandırma ve tabela da yenilenirse dükkânın havası tamamen değişebilirdi. Ahmet, yapılacak bu değişikliklerin işi canlandıracağına inanıyordu.
Babası oğlunun sözünün kesmeden dikkatle dinledi. Ahmet konuşmasını bitirdiğinde, kısa bir sessizlikten sonra babası söze başladı:
– Ahmet, bak oğlum! Heyecanını anlıyorum. Dediğin gibi dükkânın havası değişir, müşteri de çekebilir. Ne var ki bu işin yolu bu değil. Senin anlattığın iş; tadilat, vitrin, ışıklandırma, tabela… Bunların hepsi masraf. Bunun üzerine bir de dükkâna mal satın almamız gerekiyor. Yeni bir işe girerken elindeki her şeyi ortaya koymazsın. Hele borca girip, imkânını zorlayarak hiç girmezsin.
Büyük adımdan önce küçük adımlar
Göz ucuyla Ahmet’in yüzündeki tepkileri süzerken sakin bir şekilde devam etti babası:
– Bizim bir geçmişimiz var oğlum. Bu dükkân öyle kolay kurulmadı. Az çok bir müşteri kitlemiz, bir düzenimiz var. Hepsini bir anda riske atmaya gerek yok. Dediğin gibi dükkanın yarısını boşaltmaya da gerek yok. Bir köşeye bir miktar ürün koyarsın; olur mu, olmaz mı bakarsın. Tutarsa büyütürsün, tutmazsa elindekinden de olmazsın. Büyük masraflara da girmene gerek yok. Tadilat, tabela, vitrin… Bunlar sonra da yapılır. Önce iş yürür mü, ona bakmalısın. Kulağına küpe olsun: Yeni bir işe girerken önce az masrafla denersin, sonra adım atarsın. Biz böyle gördük… Zaten hayat da böyle değil mi? “Dimyata pirince giderken eldeki bulgurdan da olma.”
Ahmet, babasının sözünü dinledi ve işe küçük bir denemeyle başladı. Dükkânın bir köşesine yeni ürünler koydu. Zamanla müşterilerin ilgisini ölçtü, hangi ürünün satıp hangi ürünün satmadığını anladı. Riski minimize ederek, adım adım ilerledi.
Yıllar içinde o küçük köşe büyüdü de büyüdü, iş genişledi. Ahmet, artık kendi dükkanını işletiyor, kendisi gibi küçük Ahmet’ler yetiştiriyordu. Babasının kendisine yıllar önce anlatmaya çalıştığı şeyi anlamıştı. Büyük riskler değil, doğru yapılan küçük denemeler kazandırır. Yetiştirdiği çıraklarına ilk öğrettiği şeylerden biri de buydu.
12 Yanıt
Çok kıymetli bir nasihat, keşke herkes bu kıymetli nasihatı farkına varsa, etrafımızda bunu bilmeyen ve kaybeden çok kişi var.
Hemen zengin olmanın hayali yeni nesilde daha arttı . Eskiden daha çok insan ölçülü gidiyordu. Gerçekten her işte sabır çok önemli.
Ne güzel nasihatler. Deneyimlerini paylaşmak, bunu motivasyonu düşürmeden güzel anlatmak çok hoş. Bir de bunu doğru insana, doğru zamanda aktarmak…
Babasının tavsiyesi üzerine Ahmet belirsizliği ortadan kaldırıp, bir işi dışarıdan değilde kendi içinde minik adımlarla büyüyebileceğini kanıtlamış oldu. Başarılar.
İşimizi büyütürken deneyim transferi çok önemli. Yapacağimız ön atağın sonucu asıl atağımızın belirleyicisi oluyor. Bunu biliyor olmak veya transfer edebiliyor olmak çok büyük konfor.
teoride düşündüğümüzde bize mantıklı gelen fikirler, uygulamada beklediğimiz sonuçları vermeyebilir…. O yüzden ufak bir test sürüşüne çıkmak lazım 🙂
Her ne kadar insan batacaksam büyük denizde batayım diye düşünse de işin aslı hiç de öyle değil, sürdülebilir bir gelecek için birikimli bir geçmiş gerekir. Bu da ancak ufak adımlarla olur. Elinize sağlık.
Küçük küçük adımlarla deneyimlerimizle yolumuza devam edersek elimizdekinden de olmayız. Yani Elindeki bütün cephane ile savaşa girilmez.
Bizler bazen fazla kazanç istediğimiz için bazen büyük hamleler yapıyoruz. Oysaki Ahmetin babasının nasihati çok değerliydi.
Güzel bir yazı olmuş emeğinize sağlık…
Bir ön atak yapmakta her zaman fayda var…